Seconds

Kanadyjski twórca komiksów Bryan Lee O’Malley stał się znany dzięki swojej serii komiksów „Scott Pilgrim”, za którą otrzymał kilka nagród i wyróżnień (Eisner Award, dwie Harvey Awards, Doug Wright Award oraz Joe Shuster Award), i na podstawie której stworzono film aktorski oraz grę komputerową. Jej bohaterem jest chłopak Scott – młody muzyk, który zakochuje się w Amerykance o imieniu Ramona i przez to jest zmuszony zmierzyć się w pojedynkach, dosłownie, z jej wszystkimi byłymi chłopakami (i dziewczyną).

Po sukcesie serii, O’Malley postanowił narysować nowy komiks, tym razem z żeńską protagonistką. „Seconds”, wydany w 2014 nakładem Ballantine Books, opowiada o młodej szefowej kuchni o imieniu Katie, która planuje otworzyć nową restaurację. Nie jest to dla niej łatwą sprawą. Często zmuszana jest do podejmowania decyzji, zarówno w życiu zawodowym jak i prywatnym, i podejmuje je pochopnie. Pewnego dnia, budząc się zauważa ona w sypialni obecność białowłosej dziewczyny. Ta wręcza jej notatnik, małego jadalnego grzybka i instrukcję, jak wykonać magiczne zaklęcie, które pozwoli na naprawienie popełnionych w przeszłości błędów. Niedługo potem Katie odnajduje jeszcze więcej magicznych grzybów, które zaczyna wykorzystywać dokonując wiele zmian w swojej przeszłości. Jednak, im więcej próbuje naprawić, tym bardziej życie wymyka się spod jej kontroli.

Poprzez działania dziewczyny dostrzegamy dwuznaczność tytułu komiksu. Tytułowe „Seconds”, będące nazwą restauracji Katie, oznacza “dokładki”, ale może również oznaczać “powtórki”. I właśnie z tych wielu powtórek korzysta bohaterka, próbując ułożyć sobie życie. Jednak czy zmiana naszych decyzji z przeszłości zawsze gwarantuje nam pomyślne rozwiązanie naszych dzisiejszych problemów? Czy zawsze możemy przewidzieć wszystkie konsekwencje naszych czynów?

W swoich rysunkach, O’Malley zdaje się nawiązywać do mang. Wybrana przez niego paleta kolorów jest ograniczona, co nadaje ilustracjom specyficzny klimat wpasowujący się w fantastyczną, nadprzyrodzoną tematykę komiksu. Jednocześnie, gruba kreska sprawia, że czytelnik z łatwością podąża za, jednak, zabawną fabułą i docenia humorystyczne sytuacje, których jest całkiem sporo w tej opowieści.

Valentina

W roku 1965 włoski twórca komiksów Guido Creppax wykreował postać fotoreporterki Valentiny. Pierwotnie była ona bohaterem drugoplanowym, towarzyszącym głównemu protagoniście serii komiksowej Neutron. Pierwszy epizod, w którym się pojawiła nosił tytuł „La curva di Lesmo”. Tytuł jest nawiązaniem do zakrętu we włoskim Grand Prix Formuły 1 w Monza. Nie trwało długo zanim Valentina doczekała się serii, w której grała główną rolę. Stało się to w roku 1967. Na przestrzeni lat powstało około 30 opowiadań z jej udziałem. Ostatnie z nich ukazało się w roku 1995.

Początkowo, w serii przeważała tematyka detektywistycznej science-fiction i fantasy. Jednak od momentu zdominowania jej przez postać Valentiny na pierwszym planie pojawił się seks. Creppax stopniowo dodawał dziwną i złożoną mieszankę erotyzmu, halucynacji i marzeń sennych. Komiks zdecydowanie zaczął ocierać się o pornografię.

Powodem, dla którego przypominam ten komiks jest jednak muzyka. W roku 2015 ukazała się płyta zatytułowana „La curva di Lesmo”. Zespół muzyków, którym w trakcie nagrywania tej płyty przewodzili Fabio Zuffanti (kompozytor, basista z Genui we Włoszech) oraz Stefano Agnini (włoski keybordzista i kompozytor) nie przyjął żadnej nazwy. Stąd tytuł płyty jest jednocześnie nazwą tej grupy sesyjnej. Utwory na płycie stanowią rock progresywny w najlepszym wydaniu a są inspirowane komiksem Guido Creppaxa. Wskazuje na to nie tylko nawiązujący do pierwszego opowiadania z Valentiną tytuł krążka, ale również jego szata graficzna. Ilustracje zdobiące opakowanie płyty zostały wykonane przez Creppaxa.